روزگارم سرد است مثل پاییزم...

اسمانی دارم که در ان سرخ به اندازه ی دل, خونین است...

و اتاقی که در ان پنجره ها خاموشند...

نیست نوری که تلنگر بزند بر شیشه...

زندگی در گذر است ...و هوا رنگ به رنگ

هر کجا مینگرم گل حسرت ز زمین میروید...

دلم از سنگینی این کوه به تنگ امده است و هم از غربت ماه

خوش به حال سهراب

سیب را می فهمید واژه ها را می شست چتر ها را می بست زیر باران می رفت...

براستی

براي خوردن يك سيب  چقدر تنها مانديم...